Ako si Elara, dalawampu’t limang (25) taong gulang. Limang taon na ang nakalipas nang bigla akong maglaho na parang bula sa buhay ng aking asawang si Mateo (27 taong gulang).
Noong ako ay dalawampung taong gulang pa lamang, masaya kaming ikinasal ni Mateo kahit pa labag ito sa kalooban ng kanyang ina na si Doña Victoria. Isa lamang akong simpleng babae mula sa probinsya, habang si Mateo ay ang nag-iisang tagapagmana ng isang bilyonaryong angkan. Dalawang buwan matapos ang aming kasal, nalaman kong buntis ako. Inakala kong ito na ang simula ng aming perpektong pamilya.
Ngunit isang hapon, habang nasa business trip si Mateo sa ibang bansa, nawalan ako ng malay matapos inumin ang gatas na ibinigay sa akin ng aming kasambahay. Paggising ko, nakakulong na ako sa isang madilim, malamig, at inabandonang bahay sa gitna ng kagubatan.
Sa loob ng limang taon, walang alam si Mateo kundi ang kasinungalingang itinanim ng kanyang ina: na nagnakaw ako ng pera at sumama sa ibang lalaki dahil hindi ko raw kayang maging isang ina. Limang taon niya akong hinanap. At nang matagpuan niya ako, ang katotohanang sumalubong sa kanya ay tuluyang dumurog sa kanyang kaluluwa.
Ang Inabandonang Bahay sa Gitna ng Gubat
Hindi kailanman naniwala si Mateo na iiwan ko siya. Gumastos siya ng daan-daang milyon, kumuha ng mga pinakamagagaling na private investigators, at tinahak ang bawat sulok ng Pilipinas upang hanapin ako.
Isang araw, nakatanggap siya ng impormasyon mula sa isang dating tauhan ng kanyang ina. May isang lumang mansyon ang mga Valderama sa tuktok ng bundok na tatlong dekada nang inabandona, ngunit may mga goons na palihim na nagbabantay rito at nagdadala ng rasyon ng pagkain linggo-linggo.
Kahit gabi at umuulan nang malakas, sinugod ni Mateo ang inabandonang bahay kasama ang mga pulis. Pinasok nila ang gate at inaresto ang dalawang armadong gwardya sa labas. Gamit ang isang palakol, sinira ni Mateo ang kinakalawang na padlock ng dambuhalang pintuan na gawa sa kahoy.
Pagbukas ng pinto, bumungad sa kanya ang matinding dilim, amoy ng amag, at malamig na hangin. Gamit ang kanyang flashlight, inilibot niya ang paningin sa sala.
At doon niya ako nakita.
Ang Katotohanang Dumurog sa Puso
Nakasiksik ako sa pinakamadilim na sulok ng kwarto. Payat na payat, magulo at mahaba ang buhok, at nakasuot ng marumi at punit-punit na damit. Ngunit hindi ako nag-iisa. Mahigpit kong yakap-yakap ang isang batang lalaki na apat na taong gulang—ang aming anak na isinilang ko sa malamig na sahig ng bahay na ito nang walang tulong ng kahit sinong doktor.
Nang tumapat ang ilaw sa aking mukha, nabitawan ni Mateo ang kanyang flashlight. Nagsimulang manginig ang kanyang buong katawan. Bumuhos ang kanyang mga luha.
“E-Elara…? Diyos ko… Elara, asawa ko!” humahagulgol na sigaw ni Mateo.
Mabilis siyang tumakbo papalapit sa akin upang yakapin ako. Inasahan niyang iiyak ako sa tuwa, na yayakapin ko siya pabalik matapos ang limang taong pangungulila.
Ngunit nang akma niya akong hahawakan, tumili ako nang napakalakas. Isang tili na puno ng purong teror at pighati!
“WAAAH! HUWAG! MAAWA KA!” naghihisterikal kong sigaw. Marahas akong umatras, isiniksik ang aking sarili at ang aking anak sa malamig na pader, nanginginig na parang isang hayop na nasukol.
Napatigil si Mateo. Nanlaki ang kanyang mga mata, nalilito at nasasaktan. “E-Elara… ako ‘to… si Mateo. Ang asawa mo. Ililigtas na kita…”
Humagulgol ako nang napakalakas, nakayuko at hindi makatingin sa kanya. Ipinikit ko ang aking mga mata at nagmakaawa, ang aking boses ay basag at puno ng takot.
“P-Parang awa mo na, Mateo… wag mo kaming patayin! Gawin mo na ang lahat sa akin, patayin mo na ako, pero wag mong saktan ang anak natin! P-Pangako, hindi na kami lalabas dito! Hindi na namin guguluhin ang buhay mo at ng bago mong asawa! Wag mo lang kaming ipapatay, nagmamakaawa ako!”
BAM.
Tila pinasabugan ng granada ang utak ni Mateo. Nanlambot ang kanyang mga tuhod at bumagsak siya sa sahig. Tinitigan niya ako, ang kanyang puso ay literal na nadudurog sa bawat salitang lumalabas sa aking bibig.
Hindi ako tumakbo sa ibang lalaki. Hindi ko siya iniwan.
Sa loob ng limang taon, ang ipinaniwala sa akin ni Doña Victoria ay si Mateo ang nagpakulong sa akin dito. Araw-araw, sinasabi sa akin ng mga gwardya na ipinapatay ako ni Mateo dahil nandidiri siya sa akin at sa bata sa tiyan ko, at mayroon na siyang ibang mayamang asawa! Limang taon akong nabuhay sa matinding takot at sakit, naniniwalang ang lalaking pinakamamahal ko ang mismong halimaw na nagpahirap sa akin.
“E-Elara… a-anong sinasabi mo…?” umiiyak na bulong ni Mateo, unti-unting napagtatanto ang karumal-dumal na ginawa ng kanyang sariling ina. “H-Hindi ko ginawa ‘yon… araw-araw kitang hinanap… mahal na mahal kita…”
Tumingala ako. Tinitigan ko ang kanyang mga mata na nag-uumapaw sa luha at pagsisisi. Doon ko nakita na hindi siya nagsisinungaling. Doon ko naintindihan na pareho kaming naging biktima ng isang malupit na kasinungalingan.
Ang Galit ng Isang Asawa
Dahan-dahang lumapit si Mateo. Hindi na siya nabigla nang umiyak ako habang maingat niya akong niyakap. Niyakap niya rin ang aming anak na umiiyak at nagtatago sa aking dibdib.
“Patawarin mo ako, Elara… Patawarin mo ako dahil hinayaan kong mangyari ito sa inyo,” humihikbi at nanginginig na bulong ni Mateo sa aking buhok. “Hinding-hindi na kayo makukulong. At isinusumpa ko… pagbabayaran ng gumawa nito ang bawat luhang pumatak sa mga mata mo.”
Kinabukasan, hindi dinala ni Mateo sa ospital ang usapin—dinala niya ito sa korte at sa presinto.
Habang nagpapahinga ako at ang aming anak sa isang high-security private suite sa ospital, pinuntahan ni Mateo si Doña Victoria sa kanilang mansyon kasama ang pangkat ng NBI.
Inakala ni Doña Victoria na bibisitahin siya ng kanyang anak para mag-almusal. Ngunit sumalubong sa kanya ang galit ng isang asawa at ama na ninakawan ng limang taong kaligayahan.
“M-Mateo? Anak, bakit may mga pulis?!” natatarantang tanong ng kanyang ina.
“Ikinulong mo ang asawa ko sa loob ng limang taon! Pinaniwala mo siyang ipapapatay ko sila ng anak ko!” nanggagalaiting bulyaw ni Mateo, walang anumang bahid ng paggalang na natira para sa babaeng nagluwal sa kanya. “Inaresto ka na para sa Serious Illegal Detention at Attempted Murder!”
“Anak, ginawa ko ‘yon para sa’yo! Basurera ang babaeng ‘yon! Sisirain niya ang buhay mo!” umiiyak na pagdadahilan ni Doña Victoria habang pinupusasan siya ng mga pulis.
“Ikaw ang sumira sa buhay ko!” matigas at malamig na sagot ni Mateo. “Mabulok ka sa kulungan, dahil kailanman, hindi mo na makikita ang pamilya ko.”
Sa edad kong dalawampu’t lima, natapos ang aking kalbaryo sa madilim na bahay na iyon. Kahit na ninakaw nila ang lima sa pinakamagandang taon ng aking buhay, hindi nila tuluyang nasira ang aming pamilya. Nang makita ko si Mateo na pumapasok sa aking kwarto sa ospital, hawak ang mga paborito kong bulaklak, at karga-karga ang aming anak na ngayon ay tumatawa na, alam kong nagsisimula pa lamang ang tunay na liwanag ng aming buhay. Minsan kaming nadurog at nagkawalay, ngunit ang pag-ibig na hinanap sa loob ng limang taon ay kailanman hindi nagawang ibaon sa dilim.