Sa edad na limampu’t pito, inilaan ko ang higit sa tatlumpung taon ng aking buhay upang itayo ang aking kumpanya. Mula sa paglalako ng mga murang sabon sa kalsada, itinaguyod ko ang Aura Cosmetics hanggang sa maging isa itong naglalakihang imperyo na nagkakahalaga ng higit sa siyamnapung milyong dolyar.
Mayroon akong naglalakihang mga mansyon, kaliwa’t kanang commercial properties, mga mamahaling sasakyan, at mga lihim na investments na hindi na kayang ubusin ng ilang henerasyon. Inakala ko na hawak ko na ang mundo.
Ngunit habang nakahiga ako sa isang malamig na kama sa ospital, hirap huminga at pinakikinggan ang mahinang pagtibok ng aking puso sa isang makina, naramdaman kong walang silbi ang lahat ng yaman ko. Hindi nito kayang bumili ng kahit isang dagdag na araw para sa aking buhay.
Narinig ko ang mahinang pag-uusap sa labas ng aking kwarto. Inakala ng doktor na ako ay mahimbing na natutulog dahil sa matapang na gamot.
“Isang linggo,” narinig kong bulong ng doktor. “Baka mas maikli pa. Bumibigay na ang puso niya at wala na tayong magagawa kundi gawin siyang komportable.”
Pumikit ako nang mariin, naghihintay sa aking katapusan. Hanggang sa bumukas ang pinto at pumasok ang aking asawang si Elena.
Ang Lason sa Likod ng Matamis na Ngiti
Si Elena ay dalawampung taon na mas bata sa akin. Minahal ko siya nang higit pa sa aking sarili, ibinigay ko ang lahat ng luho niya, at pinaniwalaan kong tunay ang pagmamahal na ibinibigay niya sa akin sa kabila ng aming agwat sa edad.
Umupo siya sa tabi ng aking kama. Hindi ko idinilat ang aking mga mata, piniling pakinggan ang kanyang presensya. Inilapit niya ang kanyang mukha sa aking tainga. Inasahan kong makakarinig ako ng paghikbi o matatamis na salita ng pamamaalam.
Ngunit ang mga sumunod na lumabas sa kanyang bibig ay parang yelong itinurok sa aking mga ugat.
“Malapit na maubos ang oras mo, Roberto,” malamig na bulong ni Elena. Wala ang lambing na palagi kong naririnig. “Kapag namatay ka na, ang siyamnapung milyong dolyar na yaman mo ay mapupunta na sa akin nang buong-buo. Sa wakas, makakapagsimula na ako ng bagong buhay kasama ang lalaking totoong mahal ko.”
Tumigil ang mundo ko. Ang asawa kong pinagkatiwalaan ko ng aking buhay ay naghihintay lamang pala na ako ay mamatay upang makuha ang aking yaman at makisama sa kanyang kalaguyo.
Pero may isa pa siyang sinabi na tuluyang gumising sa aking natutulog na diwa.
“Sino ba namang mag-aakala na ang simpleng herbal tea na ipinapainom ko sa iyo tuwing gabi para raw sa kalusugan mo… ay ang dahan-dahang wawasak at magpapatigil sa puso mo?” mahina siyang tumawa. “Paalam, mahal ko. Naging magandang puhunan ka.”
Umalis siya ng kwarto na parang walang nangyari. Naiwan akong nakahiga, ngunit ang puso kong kanina ay mahina, ngayon ay mabilis na tumitibok dahil sa matinding galit. Ang sakit ko sa puso ay hindi isang aksidente o dahil sa katandaan. Nilason niya ako. Araw-araw.
Sa sandaling iyon, ang Roberto na handa na sanang sumuko kay Kamatayan ay namatay. At mula sa kanyang abo, bumangon ang isang lalaking walang ibang nais kundi ang maningil.
Mayroon pa akong isang linggo. At iyon ay sapat na.
Ang Sikretong Plano sa Gitna ng Kadiliman
Nang matiyak kong nakauwi na si Elena, palihim kong kinuha ang aking telepono na nakatago sa ilalim ng aking unan. Tinawagan ko ang kaisa-isang taong pinagkakatiwalaan ko nang higit sa lahat—ang aking head legal counsel at matalik na kaibigang si Atty. Ignacio.
Dumating siya sa ospital bago mag-madaling araw, ginamit ang pribadong elevator upang hindi makita ng sinuman. Kasama niya ang isang pribadong toxicologist na matagal na niyang kakilala.
“Ignacio, nilalason ako ng asawa ko,” garalgal ngunit matigas kong bungad. “Kumuha kayo ng dugo ko ngayon din. Hanapin ninyo kung anong lason ang sumisira sa puso ko. At gusto ko, ihanda mo ang lahat ng dokumento para sa aking ari-arian.”
Mabilis na kumilos ang pribadong doktor. Pagkalipas ng ilang oras, natuklasan ang katotohanan. May mataas na antas ng digitalis toxin—isang uri ng lason mula sa halaman na direktang umaatake at nagpapahina sa puso, na madalas napapagkamalang heart failure ng mga ordinaryong doktor. Dahil natukoy na ang lason, agad akong binigyan ng sikretong antidote at tamang gamot upang ibalik ang lakas ng aking puso.
Hindi ko na kailangang mamatay sa loob ng isang linggo. Ngunit kailangan kong magpanggap upang mahuli ang mga demonyo sa aking paligid.
Binigyan ko si Ignacio ng dalawang utos. Una, ilipat ang 99% ng aking yaman—ang aking kumpanya, mga mansyon, at bilyun-bilyong pera—sa isang Irrevocable Blind Trust na pamamahalaan ng isang foundation para sa mga naabusong kababaihan at pondo para sa aking mga tapat na empleyado.
Pangalawa, iiwan ko kay Elena ang 1% ng aking yaman. Ngunit ang 1% na ito ay ang kaisa-isa kong subsidiary company na kasalukuyang nakabaon sa daan-daang milyong utang. Kapag namatay ako, mamanahin niya hindi ang aking pera, kundi ang aking naglalakihang utang na sisingilin sa kanya ng batas.
Ang Ika-Pitong Araw at ang Paghaharap
Dumating ang ika-pitong araw. Ang araw na inaasahan ng doktor, at ni Elena, na magiging huling araw ko sa mundo.
Bumukas ang pinto ng aking kwarto. Pumasok si Elena. Ngunit hindi siya nag-iisa. Nakahawak siya sa braso ng isang lalaki—si Marcus, ang aking pinagkakatiwalaang Vice President sa kumpanya. Sila pala ang lihim na nagkakasabwat upang patayin ako at angkinin ang Aura Cosmetics.
Lumapit sila sa aking kama. Nakapikit ako, tila hindi na humihinga.
“Wala na siguro siya,” nakangiting bulong ni Marcus habang hinahawakan ang baywang ng aking asawa. “Nagawa natin, Elena. Siyamnapung milyon. Sa wakas, atin na ang lahat.”
Hinalikan ni Elena si Marcus sa harap ng aking kama. “Sana lang talaga ay hindi na siya magising. Nakakapagod na ring magpanggap na mahal ko ang matandang iyan.”
Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. Umayos ako ng upo at sumandal sa headboard ng aking kama. Tinanggal ko ang oxygen mask sa aking mukha. Ang aking balat ay hindi na namumutla at ang aking paghinga ay normal na.
“Bakit parang nakakita kayo ng multo?” malamig ngunit buong-lakas kong tanong.
Napasigaw si Elena at napaatras, halos matumba sa matinding gulat. Nanlaki ang mga mata ni Marcus, nanginginig ang mga tuhod.
“R-Roberto?! P-Paano… sabi ng doktor—” nauutal na sabi ni Elena, namumutla na parang inubusan ng dugo.
“Sabi ng doktor, bibigay na ang puso ko dahil sa herbal tea na ipinapainom mo,” pagpapatuloy ko, tinitigan sila ng isang nakakamatay na tingin. “Sayang, Elena. Hindi gumana ang lason mo. Nakita ng toxicologist ko ang lahat.”
Bago pa man makatakbo si Marcus palabas, bumukas ang pinto ng ospital. Pumasok si Atty. Ignacio kasama ang tatlong pulis.
“Elena at Marcus, inaaresto namin kayo sa kasong Attempted Murder at Conspiracy to Commit Murder,” pormal na deklara ng pulisya habang pilit na pinoposasan ang dalawa.
Humagulgol si Elena, lumuhod sa malamig na sahig at pilit na inaabot ang aking kama. “Roberto! Mahal ko! Patawarin mo ako, nagkamali lang ako! Si Marcus ang nag-utos sa akin! Parang awa mo na, asawa mo ako! May karapatan ako sa yaman mo!”
Tiningnan ko siya nang may matinding pandidiri.
“Tungkol sa yaman ko,” kalmado kong sagot habang hawak ang isang dokumento mula kay Ignacio. “Inilipat ko na ang lahat ng pera at kumpanya sa isang foundation. Wala kang makukuhang kahit isang sentimo. Ah, teka, meron pala. Inilipat ko sa pangalan mo ang lumang kumpanya ko na may utang na limampung milyong piso. Ibig sabihin, paglabas mo ng kulungan, habambuhay kang magbabayad ng utang hanggang sa mamatay ka sa hirap.”
Sumigaw si Elena sa matinding desperasyon at takot habang kinakaladkad siya ng mga pulis palabas ng aking kwarto. Si Marcus ay nakayuko, tuluyang nawalan ng dangal at kinabukasan.
Tumingin ako sa bintana ng aking kwarto. Sumisikat na ang araw. Inakala ko noon na pera ang pinakamahalagang bagay sa mundo, ngunit habang nilalanghap ko ang hangin bilang isang malayang lalaki, napagtanto ko na ang pinakamalaking yaman na hawak ko ngayon ay ang aking pangalawang buhay—isang buhay na tuluyan nang malinis mula sa mga demonyong nagpanggap na mga anghel.